بسم الله الرحمن الرحيم
سلام خدمت دوستان و گراميان. سوال بيست و يکم :
حکم شرعي سيگار چيه؟ اگه ضرر داره وحرومه چرا دولت توليد ميکنه؟
از منظر شرعي و فقهي
در مورد حکم دخانيات تقريبا دو نظر کلي وجود داره :
1_ دخانيات "بدون" هيچ قيد و شرطي حرومه.
2_ دخانيات "با" قيد و شرط حرومه.
حالا اين قيد و شرط چيه ؟ بطور خلاصه فقهاي دسته دوم معتقدن هر جور ضرر رسوندني حروم نيست بلکه ضرر بايد يه مشخصاتي داشته باشه تا حروم بشه مثلا :
<< ضرر بايد قطعي باشه
ضررهايي که براي سيگار بيان ميکنن (ميزان بالاي مرگ و مير، سکته، کاهش عمر و ...) يه سري نظريه علمي و فرضيه و تحقيقه. اما طنابي نيست که بشه باهاش توي چاه رفت. از کجا معلوم عامل ديگه اي که هنوز براي بشر ناشناخته است باعث مرگ و مير اين افراد نبوده باشه؟ چنانکه در گذشته هم خيلي از بيماريها موجب مرگ ميشد ولي چون انسان از وجود همچين بيماريهايي اطلاع نداشت، مرگ افراد رو نتيجه عوامل ديگه اي تصور ميکرد.
بنابراين اگه بخواهيم براساس قاعده لاضرر1 چيزي رو حروم کنيم، بايد دلايل قطعي و يقيني بر مضر بودنش داشته باشيم ( که در مورد دخانيات فعلا نداريم ).
<< ضرر بايد قابل توجه باشه
اوني که در شرع حروم شده، وارد ساختن ضررهاي عمده به بدنه؛ مثل اينکه کسي عضوي از بدنش رو بشکنه يا ببُره يا ... اما اگه ضرر از نظر عرفي اندک و به تدريج باشه، دليلي بر حرمت شرعي اون در فقه وجود نداره.
اگه بخواهيم ضررهاي اندک و تدريجي رو حروم کنيم، بايد گفت خوردن چربيها و يا نفس کشيدن در شهرهاي بزرگي مثل تهران هم حرومه چونکه ضرر اونها ثابت شده. در حاليکه چنين چيزي منطقي به نظر نميرسه.
پس بنا به نظر اين دسته از فقها سيگار کشيدن فقط براي کسي که ميدونه و يا احتمال ميده دچار ضرر جدي و مهم ميشه ( بيماريهاي سخت و مهلک، افتادن به دام مفاسد بزرگتري مثل اعتياد به مواد مخدر و ...) جايز نيست.
از منظر نظام اجتماعي
معمولا با زور و ضرب و برخوردهاي چکشي نميشه چيزي رو که بين مردم جا افتاده، ممنوع کرد. بلکه تغيير هر عادتي نيازمند زمينه سازيه.
الان ساليان متماديه که مواد مخدر در ايران کشت نميشه و ممنوعه، بسياري از قاچاقچيان و معتادان دستگير، زنداني، تنبيه و از کار اخراج شدن و خلاصه اينکه در دنيا هيچ کشوري به اندازه ما براي مقابله با مواد مخدر، نيروي انساني و اقتصادي و اجتماعي و سياسي هزينه نکرده ولي نتيجه چي؟ متأسفانه اين اقدامات تنبيهي نه تنها موجب کاهش مصرف مواد مخدر نشده بلکه روز به روز به تعداد اونها افزوده شده.
از اون طرف افغانيها بيش از 95 درصد مواد مخدر مصرفي دنيا را توليد ميکنن اما اکثرا خودشون مصرف نميکنن! بنابراين مشکل با منع کردن حل نميشه.
نتايج توقف توليد داخلي دخانيات
اگه دولت بخواد کارخونه هاي توليد سيگار رو تعطيل کنه:
اولا ورود قاچاقي سيگارهاي خارجي افزايش شديدي پيدا کرده و در نتيجه، حجم گسترده اي سرمايه از کشور خارج و به اقتصاد ملي لطمات جدي وارد ميشه.
ثانيا موجب گرايش بيشتر به سمت مواد مخدر ميشه.
ثالثا ممکنه عکس العمل و واکنش سيگاري ها، فرصت مناسبي براي کساني که علاقمند به ايجاد بحران اجتماعي هستن فراهم کنه.
پس اگه روزي روزگاري حرمت مصرف سيگار قطعي و مسلم شد، بهترين راه اينه که با زمينه سازي مناسب، شرايط کاهش تقاضا رو فراهم و با فعاليتهاي جذاب فرهنگي کاري کرد که احساس تنفر و انزجار نسبت به مصرف دخانيات به يک باور عمومي تبديل بشه و افراد جامعه به حدي از رشد و تعالي فرهنگي برسن که خودشون آزادانه و داوطلبانه از مصرف دخانيات اجتناب کنن.
درين فرهنگ سازي علاوه بر دولت ( طبق مفاد معاهده بين المللي کنترل دخانيات) و رسانه هاي عمومي ( که متاسفانه کمتر به اين مهم اهميت ميدن)، من و شما هم به اندازه خودمون ميتونيم موثر باشيم.
......................................................................
1) لا ضرر و لا ضرار في الاسلام - وسائل الشيعه ج26 ص14
نويسنده :مسعود احتشامي در پنجشنبه 10/3/1386 و ساعت 9:0 صبح |
نظرات ديگران()
