بسم الله الرحمن الرحيم
سلام به دوستان همراه. نهمين سوال :

اين سهميه اي که به جانبازا ميدن آيا تبعيض نيست ؟

چند تا نکته هست که بايد به اونا توجه کنيم:
يک : اصل عدل و قسط در جامعه ايجاب ميکنه که هر کسي به اندازه پولي که داده آش بخوره يعني بر اساس ميزان خدمات و اقداماتش براي جامعه بهش توجه بشه و حقوق مادي و معنوي دريافت کنه. پس رزمنده اي که جونش رو يا قسمتي از اعضاي بدنش رو ويا بهترين سالهاي جوونيش رو براي حفظ امنيت و منافع ديني وملي فدا کرده و از فرصتهاي اقتصادي و تحصيلي خودش بازمونده، به صورت طبيعي و منطقي خيلي فرق داره با اوني که در سالهاي سخت جنگ، براي حفاظت از "مام ميهن " با زير پوش رکابي و شلوار کردي خوابيده بوده زير کولر و " هاچ زنبور عسل " تماشا ميکرده. حضرت علي عليه السلام خطاب به مالک مينويسد :

« هر گاه کسي از سپاه تو به شهادت رسيد و يا شخصي ... در اثر قتل و جرح به گرفتاري شديد مبتلا شد مانند وصي دلسوز و مورد اعتمادي امور خانواده آنان را اداره کن تا اثر فقدانش در ميان اهل بيت او ظاهر نگردد »

دو : در جنگهاي صدر اسلام غنايم بين رزمندگان توزيع ميشد و اونايي که در جهاد شرکت نداشتن، سهمي هم نداشتن. اما امروزه ديگه نميشه توپ و تانک و هواپيما رو بين رزمنده ها پخش کرد ولي خب عوضش ميشه خشکه حساب کرد.
سه : يکي از اصول استراتژي امير المومنين عليه السلام در اداره جامعه، اصل تشويقه. ارائه اين جور خدمات به نوعي تشويق بقيه افراد جامعه براي خدمت بيشتر به همراه اطمينان به اين مطلبه که رشادتها و زحماتشون هدر نميره.
چهار : در بسياري از کشورهاي ديگه مثل آمريکا، ژاپن، متفقين جنگ دوم جهاني و ... بودجه هاي کلوني براي بازمانده هاي اين جنگها اختصاص ميدن و به عنوان قهرمانان ملي، همه جوره زندگي شغلي اونارو تضمين ميکنن و درگزينشها براشون امتياز ويژه قائل ميشن.
پنج : بسياري ازين عزيزان بدون استفاده از سهميه و با رتبه خوب توي مراکز آموزش عالي قبول شدن و اونايي هم که از سهميه استفاده کردن خيلي هاشون لياقت خودشونو نشون دادن و افتخار آفريدن.
آخري : خود اين بزرگمردان کوچکترين چشمداشتي به ثروت و مدرک ندارن ( که اگه داشتن از اولش هم پا به اين راه نميذاشتن ) بلکه با صبر و استقامت مثال زدني روزگار ميگذرونن و منتظرن تا سهميه واقعي شون رو از جانباز بزرگ کربلا بگيرن. سهميه اي که من و تو ازون بهره اي نداريم.